Katacheza na 3 Niedzielę Adwentu Drukuj
Wpisany przez Ks. J.C.   
piątek, 10 grudnia 2010 16:28

Nazwy Mszy świętej

Historia liturgii przekazała wiele nazw, którymi określano sprawowanie Mszy świętej. Wielość nazw, jakimi jest określany ten sakrament, wyraża jego niewyczerpane bogactwo. Każda z nich ukazuje pe­wien jego aspekt. Dla chrześcijan Eucharystia jest nieocenionym Darem. Dlatego nadawali Jej wiele imion, aby wyrazić zachwyt i podziw nad tą niepojętą tajemnicą miłości Boga do człowieka. Dziś poznamy i zatrzymamy się nad tymi najbardziej powszechnymi nazwami Mszy św.

„Łamanie chleba" - to najstarsze określenie Mszy św. używane w pierwotnej gminie chrześci­
jańskiej. Odnajdujemy je na kartach Pisma św., w Dziejach Apostolskich (Dz 2, 42.46). Nawią­
zywało do czynności, którą wykonał Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy łamał chleb i
rozdawał go uczniom. To samo wykonywał kapłan przed Komunią św. łamiąc na małe części
przyniesiony w procesji z darami przez wspólnotę chleb przeznaczony do sprawowania Eucha­
rystii. Nazwa ta wyrażała także rzeczywistość udziału w Chrystusie: „Chleb, który łamiemy,
czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa?" (zob. l Kor 10,16).

„Uczta Pańska" - określenie to wskazuje na udział w uczcie Ciała i Krwi Chrystusa. Jest za­
powiedzią i zadatkiem udziału w wiecznej uczcie, w Niebieskim Jeruzalem, w niebie.

„Eucharystia" - ta nazwa, powszechnie stosowana także dzisiaj, ma swój źródłosłów w hebraj­
skim słowie berakah i greckim eucharistein. Można je przetłumaczyć jako „dziękczynienie". W
czasie żydowskiego posiłku, szczególnie paschalnego, ojciec rodziny wypowiadał błogosła­
wieństwa - modlitwę dziękczynną za dar stworzenia, wyzwolenia i uświęcenia ludu izraelskie­
go. Dla Chrześcijan Eucharystia jest szczególnym dziękczynieniem składanym Bogu, dlatego
już od końca I wieku używamy tego określenia Mszy św.

„Najświętsza Ofiara" (łac. Sacrificium) ponieważ uobecnia jedyną ofiarę Chrystusa Zbawicie­
la dokonaną na krzyżu i włącza w nią ofiarę Kościoła i każdego wiernego. Dopełnia i przewyż­
sza wszystkie ofiary Starego Przymierza. Jest pamiątką Męki i Zmartwychwstania Jezusa Chry­
stusa.

„Collecta" - zebranie, zgromadzenie. Tej nazwy używali od IV w. Chrześcijanie w Afryce.

„Liturgia" (gr. Leiturgia) - nazwy tej używano od IX wieku. Rozumiano ją jako służbę Bożą.
Lud wierny gromadzi się, aby oddawać chwałę Panu, aby się modlić i sprawować czynności
święte.

„Msza święta" (łac. Missa) - to określenie pojawia się już w pismach papieża Grzegorza Wiel­
kiego w VI wieku i jest powszechnie stosowane w średniowieczu i po dziś dzień. Nazwa po­
chodzi od imiesłowu łacińskiego słowa mittere -posyłać. Jedni interpretuj ą nazwę „missa" jako
modlitwy wysyłane ku Bogu w czasie sprawowania czynności świętych. Inni nawiązują w in­
terpretacji tego wyrażenia do rzymskiego zwyczaju rozwiązywania zgromadzeń, kończenia ob­
rad słowami - „Ite missa est". Było to posłanie do pełnienia różnych funkcji i obowiązków. W
trydenckiej Mszy św. słowa te zostały przejęte jako zakończenie celebracji i posłanie do świad­
czenia o Chrystusie w świecie, w codziennym życiu. W posoborowej Mszy św. przetłumaczone
na języki nowożytne (w j. polskim - Idźcie w pokoju Chrystusa) zachowuj ą to samo znaczenie
- posłanie do świata, aby świadczyć o otrzymanych darach i spotkaniu żywego Boga w cele­
bracji Eucharystii.

Oprócz tych powszechnie znanych i używanych określeń w ciągu wieków pojawiały się także inne, stosowane lokalnie przez poszczególne Kościoły i wspólnoty, m.in.: „Dar" - liturgia syryjska, „Sa­crum" - liturgia etiopska, „Dominicum" - liturgia afrykańska, Sanctissimum officium - późne śre­dniowiecze, „Tajemnica" (gr. mysterion) i inne.


Poprawiony: niedziela, 19 grudnia 2010 05:51